Hazret-i Hünkâr Hacı Bektâş el-Horasanî (Allah sırrını mübarek eylesin) Anadolu’ya gelip Suluca Karahöyük’e yerleşince, bu anlatılan velâyet ve kerâmetleri gösterip, civarda tanındı. Her taraftan mürit ve muhibler geliyordu. Tekkede yeme, içme, semâ yapılmaya, büyük meclisler olmağa başladı. Fakir ve çeşitli istekleri olan kişiler Hünkâr’ın huzûruna gelip, nasiplerini alıp gidiyorlardı.

Sivri Hisar’ın kuzey tarafında Sarı Köy adında bir yerde Yûnus adlı birisi vardı. Ekincilik eden fakir bir adamdı. Bir zaman geldi, kıtlık oldu. Ekini bitmedi. O da erenlerin övülecek vasıflarını duymuştu. Herkesin murâdına erdiğini ve hakkı olanı alıp boş dönmediğini duyan Yûnus da bir bahane ile erenlerin huzûruna varıp bir miktar yiyecek almak istedi.

Hemen bir öküze bir yük alıç yükleyip Suluca Karahöyük’te Hünkâr ululuğunun huzûruna getirdi. El öpüp “Sultân’ım! Ben fakir bir kişiyim. Bu yıl mahsul olmadı. Bu meyveyi kabul edip bahasını hediye edin. Sizin aşkınıza yiyelim.” dedi. Hünkâr varlığının işaretiyle abdallar alıcı alıp yediler.

Yûnus da bir iki gün orada kaldı. Gitme zamanı gelince Hazret-i Hünkâr’a bildirdiler. Hünkâr “Sorun bakalım ne istiyor. Buğday mı verelim, nefes mi verelim? diye buyurdu. Hünkâr ululuğunun dediğini Yûnus’a bildirdiler. “Ben nefesi ne yapayım? Bana buğday versinler.” dedi.

Yûnus’un cevabını Hünkâr’a bildirdiler. “Gidin söyleyin, alıcın her bir tanesine iki nefes verelim.” dedi. Erenlerin bu sözünü de Yûnus’a bildirdiler. O yine “Buğday versinler.” dedi. Yine Hünkâr’a söylediler. Bu defa da “Alıcın çekirdeği başına on nefes verelim.” dedi.

Tekrar Yûnus’a bildirdiler. “Ben nefesi ne yapayım? Ev halkı için bana buğday lazım.” dedi. Yûnus bu kadar işarete razı olmadı. Hz. Hünkâr emretti. Öküzüne götürebileceği kadar buğday yüklediler.

Yûnus, Erenlere veda edip yola koyuldu. Köyün aşağı tarafındaki hamamın öte yanındaki yokuşu çıkar çıkmaz düşündü ve gönlünden “Ben ne olmayacak iş ettim. Velâyet erenlerine gittim. Bana nasip sundular, alıcın her çekirdeği başına, on nefes verdiler, ben kabul etmedim. Bu buğdayı yiyince tükenecek bende o nasipten mahrum kalacağım. En iyisi hemen şimdi geri döneyim. Belki o himmet buyurdukları nasibi hediye ederler.” dedi.

Bu fikirle geri dönüp tekkeye geldi. Buğdayı indirdi. Halîfeler bu durumu görüp sorunca “Bana buğday gerekmez. Erenler bana o himmet ettikleri nasibi versinler.” dedi.

Durumu Hünkâr varlığına bildirdiler. “O iş bundan sonra olmaz. Biz onun kilidinin anahtarını Tapduk Emre’ye verdik. Gitsin ondan alsın.” dedi. Yûnus’a bu şekilde haber verdiler.

Yûnus, bu sözün üzerine Tapduk Emre’ye geldi. Erenlerin selâmını getirdi. Her şeyi olduğu gibi anlattı. Tapduk Emre, Yûnus’un bu sözünü işitip “Safâ geldin. Kadem getirdin. Durumun bize malum olmuştur. Hizmet et, emek harca, nasibini al.” dedi. Yûnus “Erenler ne iş buyurursa o işi yapalım.” dedi.

Meğer Tapduk Emre’nin tekkesi ormana yakındı. Onu tekkeye odun getirme işine verdi. Her gün dağdan arkasıyla odun getirirdi. Asla yaş ve eğri odun kesmezdi. Tam kırk yıl bu şekilde hizmet etti.

Bir gün erenler Tapduk Emre’nin huzûrunda toplanıp meclis olup, büyük bir sohbet yaptılar. O sohbette Yûnus Emre (Yûnus-ı Gûyende) ve zikredilen Yûnus birlikte bulunuyorlardı. Tapduk Emre’nin içinden öyle bir arzu geldi ki önce Yûnus Emre’ye (Yûnus-ı Gûyende) söyle, dedi. İşitmedi ve söylemedi. Tekrar “Yûnus sohbet et, işitelim.” dedi, Yûnus Emre yine tınmadı ve söylemedi. Bu defa Yûnus-ı Ekinci’den yana dönüp “Vakit, saat oldu. O hazinenin kilidini açtık. Nasibini verdik. Sen söyle dinleyelim.” dedi. Yûnus hemen ağzını açtı da şevk deryası harekete gelip gözünden perde kalktı. Mücevher madenine ulaştı. Oradan inci ve cevherler saçıldı. Yaratıcı’nın gerçek sırlarından bahsetti ki mecliste bulunanlar hayran kaldılar. Söylediklerinden büyük bir divan oldu. Mezarı doğduğu yer olan Sivri Hisar’a yakındır.

Kaynak: Hacı Bektaş Veli Velayetnamesi